Kiedy sąd może odmówić orzeczenia rozwodu?

bigstock-Brown-Gavel-40607704

Sprawy z zakresu prawa rodzinnego należą do szczególnie trudnych, zarówno pod względem merytorycznym, jak i ze względu na bagaż emocjonalny, jakim są obciążone. Jednym z przykładów takich spraw jest rozwód, będący zazwyczaj niemiłym doświadczeniem dla obu stron, które w obliczu sądu i obcych osób muszą ujawniać swoje najintymniejsze sprawy.

Na decyzję o rozwodzie wpływa wiele czynników, często długotrwale występujących, w tym także i wola małżonków bądź jednego z nich. Zgodnie jednak z kodeksem rodzinnym i opiekuńczym sąd może odmówić orzeczenia rozwodu, czyli posługując się fachową nomenklaturą – oddalić powództwo o rozwód, w kilku, uzasadnionych sytuacjach.

Wypadki, w których sąd może skorzystać z tego uprawnienia wymienione są w artykule 56 przywołanej ustawy, zgodnie z którym każdy z małżonków może żądać orzeczenia rozwodu, jeśli nastąpił trwały i zupełny rozkład pożycia. Jednak mimo zaistnienia tych okoliczności, sąd może oddalić powództwo rozwodowe jeśli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków lub jeśli orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Ponadto sąd nie orzeknie rozwodu, jeśli pozew wniosła osoba wyłącznie odpowiedzialna za rozpad pożycia, chyba, że drugi małżonek wyrazi na rozwód zgodę, albo odmowa zgody na rozwód jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

W praktyce odmowa orzeczenia rozwodu nie zdarza się często. Przede wszystkim dlatego, że wystąpienie powyższych okoliczności, w jakich sąd może tego dokonać, należy solidnie i bezsprzecznie udowodnić. Nie wystarczy jedynie stwierdzenie przed sądem, że nie wyraża się zgody na rozwód. Do postępowania takiego należy się przygotować zarówno pod względem argumentacji, jak i emocjonalnym. Sąd będzie bowiem wymagał udowodnienia następujących okoliczności:

  • rozkład małżeństwa nie ma charakteru trwałego i zupełnego,
  • pomimo nastąpienia zupełnego i trwałego rozkładu pożycia małżeńskiego, orzeczenie rozwodu byłoby szkodliwe dla dobra wspólnych małoletnich dzieci stron, bądź byłoby niezgodne z zasadami współżycia społecznego,
  • odmowa zgody na rozwód, jeśli jego orzeczenia żąda małżonek wyłącznie winny rozpadowi pożycia, nie stoi w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.

Jednocześnie w ostatnim przypadku w sprawie rozwodowej należy udowodnić wyłączną winę osoby, która pozew złożyła. Wina za rozpad pożycia polega na naruszeniu przez jednego z małżonków obowiązków związanych z zawarciem związku małżeńskiego. W szczególności są to zaniedbania w sferze wzajemnej pomocy, lojalności, wspólnego pożycia, wierności oraz współdziałania na rzecz rodziny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *